Po okresie dynamicznego rozwoju w latach 1950 - 1955, kiedy parki autobusowe PKS powiększyły się aż o 70%, a przewozy wzrosły o 108% (do 143 mln pasażerów rocznie), komunikacja autobusowa stała się kluczowym elementem transportu w Polsce.

Liczba linii wzrosła z 720 do 1835, a dziennych kursów z 3950 do 8960. Udział oddziału warszawskiego w przewozach w 1955 roku wyniósł 8% liczby przewiezionych pasażerów. Warszawski tabor stanowił 7% parku całego PKS.Pasażerów obsługiwano z dworców: przy ul. Żytniej 5, Mokotów (Puławska róg Ursynowskiej), Ochota (Opaczewska 18/22) oraz Marymont (Marymoncka).

Po 1956 roku lokalne autobusy odciążyły kolej, oferując tańsze i bardziej dostępne rozwiązania, zwłaszcza w odległych miejscowościach. Dzięki temu mieszkańcy zyskali szybki i ekonomiczny sposób podróżowania.

Niestety, mimo gwałtownego wzrostu przewozów, jakość usług nie zawsze nadążała za ich skalą. Tłok na przystankach i w autobusach skłonił władze do wprowadzenia zmian organizacyjnych. W 1958 roku zwiększono niezależność lokalnych struktur, a od 1960 roku PKS podlegał wojewódzkim radom narodowym, co umożliwiło lepszą koordynację i rozwój sieci transportowej.

Już od 1957 roku rozwijały się linie dalekobieżne i turystyka międzynarodowa – autobusy kursowały m.in. do Włoch i Francji. W 1963 roku tabor liczył 148 autobusów obsługujących 39 linii dalekobieżnych i 66 podmiejskich.

Rozwój ten wymagał jednak ciągłych modernizacji oraz zaangażowania pracowników. Dzięki ich pracy komunikacja autobusowa stała się nieodłącznym elementem życia codziennego.